ميهن" در آستانه نوروز هشتاد و پنج خورشيدي، محور سخن "روز" است با يك نماينده مجلس از همفكران نزديك رئيس جمهور اسلامي و دو فعال سياسي. فاطمه آليا، نماينده مردم تهران در مجلس شوراي اسلامي عيد و "جشن ملي" ايرانيان را "روز جمهوري اسلامي" عنوان مي كند. فريبرز رئيس دانا، و حبيب الله پيمان، بهار طبيعت را به اسقبال رفته و همچنان دل در گرو "نوروزي ديگر" دارند و "بهاراني خجسته". آنها در گفتگو با "روز" از وضعيت "ميهن" در آستانه نوروز باستاني 1385 مي گويند و هشدار مي دهند که "ميهن را دريابيد"...
ادامه مطلب

آيا حمله نظامي به ايران منتفي است؟

جك استراو وزير خارجه بريتانيا در اظهارنظر اخير خود در باره بحران هسته‌اي ايران ضمن تاكيد بر لزوم افزايش فشار بر جمهوري اسلامي، هر گونه حمله نظامي به ايران را غير قابل تصور دانسته است.

جك استراو پيش از اين نيز، بيش از هر مقام بلندپايه غربي ديگر، بر تصورناپذير بودن حمله به ايران تاكيد كرده است.

آيا سخن استراو مبني بر تصورناپذير بودن حمله به ايران بايد به عنوان نظر مجموعه كشورهاي غربي در برابر بحران هسته‌اي ايران تلقي شود و يا اينكه او صرفا علاقه شخصي خود را بيان كرده است؟

در بين رهبران بلندپايه غربي، جك استراو تا پيش از سخنراني روز دوشنبه‌اش در مركز پژوهش‌هاي لندن، لحني نرم و ملايم در برابر ايران داشته و بعضا در باره بحران هسته‌اي جمهوري اسلامي به گونه‌اي آشتي‌جويانه سخن گفته است. گفته مي‌شود لحن آرام استراو در باره ايران، به علاقه شخصي وي به تاريخ و فرهنگ اين كشور ربط دارد، علاقه‌اي كه باعث مي‌شود وي برخي از سياست‌هاي گذشته دولت انگليس در برابر ايران را "تحقيرآميز" بداند و خواهان پيشگيري از تكرار چنين سياستي شود. با اين همه، به نظر مي‌رسد لحن آرام استراو كمكي به حل مناقشه اتمي ايران نكرده و در عوض سوء تفاهم‌هايي را نيز هم در بين مردم و هم دولت ايران برانگيخته است.

برخي از اقشار ايراني هنوز انگليس را تعيين كننده سياست‌هاي جهاني مي‌دانند و بخصوص همه دولت‌هاي حاكم بر ايران را با هر نوع سياستي، "دست پرورده" لندن تصور مي‌كنند.

اين تصور بويژه در باره جناح محافظه‌كار حاكم بر ايران، در بين برخي از اقشار ايراني رواج دارد و عجيب اينكه حملات شديد جناح محافظه كار ايران به انگليس و تلاش گسترده تبليغاتي آنها براي معرفي زمامداران لندن به عنوان عامل اصلي و پشت پرده بحران هسته‌اي جمهوري اسلامي، اثري در سوءظن برخي از مردم نداشته است.

در واقع، لحن به نسبت ملايم استراو در برابر جمهوري اسلامي اغلب به اين گمان دامن زده است كه بريتانيا به خلاف ساير كشورهاي اروپايي و آمريكا، حامي دولت ايران است و لحن متفاوت توني بلر نخست وزير انگليس نيز جز يك جنگ لفظي توخالي و گمراه كننده، معناي ديگري ندارد.

در عين حال، دولت ايران نيز اغلب اظهارات نرم و آشتي‌جويانه استراو را به معناي آمادگي جهان غرب براي نشان دادن انعطاف در برابر برنامه اتمي خود تلقي كرده و احتمالا همين برداشت، سبب سرسختي آن در شرايط حساس شده است. سخنراني استراو در اجلاس داووس در ماه گذشته و تاكيد او بر لزوم حفظ حيثيت جمهوري اسلامي در هر نوع راه حل براي بحران هسته‌اي مي‌تواند نمونه‌اي از علائم گمراه كننده به حساب آيد. از اين جهت شايد بتوان اصرار استراو بر تصورناپذير بودن حمله به ايران را نيز به علاقه شخصي او نسبت داد تا سياست نهايي غرب در برابر ايران.

اين تلقي بويژه هنگامي توجيه بيشتري پيدا مي‌كند كه مقام‌هاي آمريكايي چه در كاخ سفيد و چه در كنگره، به طور يك صدا بر گزينه نظامي به عنوان آخرين گزينه‌اي كه ممكن است ايالات متحده در برابر برنامه اتمي ايران به كار گيرد، اصرار مي‌ورزند.

البته از استراتژي در حال تكوين آمريكا در برابر ايران مي‌توان به اين نتيجه رسيد كه تصميم‌گيران اصلي آمريكا تمايلي به درگيري نظامي با ايران ندارند و ترجيح مي‌دهند آنچه را كه "مشكل ايران" مي‌نامند از راه اعمال فشار سياسي و اقتصادي و يا كمك به معارضان ايراني براي ايجاد تحول در ايران حل و فصل كنند.

با اين حال، كاملا روشن است كه دولت آمريكا به علت اينكه نسبت به موفقيت راه‌حل‌هاي سياسي و اقتصادي براي دستيابي به اهداف خود در ايران مطمئن نيست، راه حل نظامي را از برنامه خود حذف نكرده است.

به عبارت ديگر، آمريكا همزمان با پيگيري سياست اعمال فشار سياسي و اقتصادي عليه نظام جمهوري اسلامي، براي حمله نظامي احتمالي عليه ايران نيز برنامه‌ريزي مي‌كند. همه ابعاد اين برنامه‌ريزي قاعدتا علني نيست، اما برخي از محافظه‌كاران جديد در آمريكا مانند جان بولتون سفير آمريكا در سازمان ملل از اشاره به آن ابايي ندارند.

به هر حال احتمال اينكه بحران هسته‌اي ايران هرگز به گزينه نظامي كشيده نشود، وجود دارد، اما نه در حدي كه بتوان نسبت به آن كاملا مطمئن بود. از اين رو، قطعيتي كه در زبان استراو مبني بر تصورناپذير بودن حمله به ايران مشاهده مي‌شود،نه فقط واقع‌بينانه به نظر نمي‌رسد بلكه ممكن است به عنوان علامتي گمراه كننده براي تصميم‌گيران سياسي در تهران تلقي شود.

منبع:روزآنلاین

اسر نیوز:

بيانيه انجمن اسلامي دانشجويان

دانشگاه شهيد رجايي

 پيرامون تدفين اجساد شهدا در دانشگاه

 

آنان نه در پی نام بودند و نه نان شاهد امروز، حتی نامشان ناپیداست. چگونه است بازماندگان امروز از پیراهنشان سفره نان ساختند و حتی خاکستر اجساد پاک آنها نیز از مقاصد شوم این جماعت در امان نماند شهدایی که گرانبهاترین داشته خود یعنی جان خویش را بخاطر دفاع از شرف و عزت این ملت در طبق اخلاص گذاشته و غایت آنها جز عزت و افتخار این سرزمین نبوده است، امروز بازیچه جریانهای محدود و سیاسی وابسته به قدرت قرار گرفته تا نردبان ترقی اقتصادی و سیاسی قرار گیرند و حتی با مهمور کردن عکس این شهدا و گفته های آنان به عناوین مختلف این سرمایه ملت را به نام خویش و در جهت اهداف خویش مصادره نمایند.

به راستی تدفین شهدا بدون هیچ گونه نظر سنجی و نظر خواهی از دانشجویان در دانشگاه و آن هم در آخرین هفته مانده به آخر سال چه پیامی جز ترس مسئولین دانشگاه و برگزار کنندگان آن از مخالفت صریح دانشجویان فرهیخته و آگاه با استفاده ابزاری از شهید و شهادت می تواند داشته باشد.

توجه به این نکته حائز اهمیت است که بسیاری از شهدای دانشجو و تعدادی از آنان که امروز مراسم بزرگداشت آنان در این مکان برگزار می شود، همگی از تبار انجمن های اسلامی بوده و اتخاذ چنین موضعی به هیچ وجه به معنای مخالفت با فرهنگ شهادت و ایثار در دفاع ازاین ملت نبوده زیرا دانشجویان عضو این تشکل حقانیت خود را در جنگ در عرصه عمل به اثبات رساندند و سوابق فعالیتهای این شهیدان دانشجو در این تشکل به خوبی موید این موضوع است.

آنچه در این مقطع به نظر می رسد با رونق گرفتن بازار تملق و چاپلوسی و سوء استفاده ذیل عنوان دفاع از ارزشها امروز مجموعه مدیریت دانشگاه برای سرپوش گذاشتن بر بحرانهایی که در نتیجه سوء مدیریت در دانشگاه بوجود آمده و باعث تزلزل موقعیت و جایگاه خویش نه تنها در دانشگاه بلکه در بیرون از دانشگاه شده با دست زدن به چنین اقدامی سعی در جلب نظر طراحان اصلی این چنین پروژه هایی دارند تا چند صباحی بیشتر بر کرسی های مدیریتی دانشگاه تکیه زنند.

در پایان انجمن اسلامی دانشجویان ضمن احترام به مقام شهدا و با آگاهی به این موضوع که مخالفت با چنین اقدامی میتواند تبعات سنگینی برای این تشکل داشته باشد اما فارغ از این موضوع، مخالفت شدید خود را با هرگونه سوء استفاده ابزاری از یاد و نام این شهدا را اعلام می دارد

 

مقامات بلندپايه اروپايي و آمريكايي گفتند: در حالي كه دولت بوش آماده ارجاع پرونده هسته‌‏اي ايران به شوراي‌‏امنيت سازمان‌‏ملل‌‏متحد مي‌‏شود به دنبال تعيين ضرب‌‏الاجلي يك‌‏ماهه براي ايران است تا اين كشور برنامه هسته‌‏اي خود را متوقف و با بازرسان بين‌‏المللي ه مكاري كند تا با فشارهاي ديپلماتيك شديد روبرو نشود. اين مقامات اروپايي و آمريكايي كه خواستند نام‌‏شان فاش نشود، گفتند: انتظار داريم مذاكرات سختي ميان 15 عضو شوراي‌‏امنيت سازمان‌‏ملل‌‏متحد انجام شود. به نوشته واشينگتن‌‏پست، ارجاع ايران به شوراي امنيت سازمان ملل متحد، دومين تلاش دولت بوش در چهار سال گذشته است تا بدين‌‏وسيله سازمان‌‏ملل‌‏متحد را براي تحت‌‏فشار قرار دادن كشوري به اتهام پنهان‌‏سازي برنامه تسليحاتي متقاعد كند. در اين گزارش آمده است: كاخ‌‏سفيد اميدوار است با تلفيق ديپلماسي، بازرسي‌‏هاي سازمان‌‏ملل‌‏متحد و مذاكرات، در فشار بر ايران موفق شود و همزمان اميدوار است نگراني متحدان خود از اهداف آمريكا را كاهش دهد. مقامات اروپايي و آمريكايي كه اعلام كردند: اجماع بين‌‏المللي در مورد مسأله ايران ايجاد شده است به نحوي كه اين اميدواري ايجاد شده كه پرونده ايران تا پايان اين هفته، به شوراي‌‏امنيت سازمان‌‏ملل‌‏متحد ارجاع شود اما آشكار است كه اختلافاتي ميان اعضاي شوراي‌‏امنيت وجود دارد. واشينگتن‌‏پست مي‌‏افزايد: ديپلمات‌‏هاي آمريكايي با توجه به يافته‌‏هاي اخير آژانس، پيش‌‏نويس مصوبه‌‏اي را براي تصويب در شوراي‌‏امنيت سازمان‌‏ملل‌‏متحد آماده كرده‌‏اند. ديپلمات‌‏ها اظهار كردند: پيش‌‏نويس قطعنامه آمريكا، به ايران 30 روز مهلت داده تا فعاليت هاي هسته اي خود را به حالت تعليق در آورد و با بازرسان آژانس بين‌‏المللي انرژي اتمي همكاري كند تا با اقدامات ديپلماتيك شديد روبرو شود. اين گزارش كه در آستانه نشست شوراي‌‏حكام براي بررسي پرونده ايران و عقب‌‏نشاندن تهران از موضع خود منتشر شده است، حاكي است: مقامات اروپايي و آمريكايي برخي اقداماتي نظير ممنوعيت سفر مقامات ايراني، تحريم‌‏هاي اقتصادي و تحريم نفت را مورد بررسي قرار داده‌‏اند. يك مقام بلندپايه آمريكايي گفت: ايده اين است كه آهسته شروع كنيم، جدول زماني مشخص كنيم و ضرب‌‏الاجل ويژه‌‏اي براي پاسخ‌‏گويي ايران تعيين كنيم و پس از آن از طريق قطعنامه به ايران اعمال فشار كنيم. يك مقام آمريكايي ديگر گفت: براي واشينگتن اطمينان‌‏يافتن از اينكه پرونده هسته‌‏اي ايران در دستور كار شوراي‌‏امنيت سازمان‌‏ملل‌‏متحد باقي مي‌‏ماند حائز اهميت است و "جان بولتون" نماينده آمريكا در سازمان‌‏ملل‌‏متحد مسؤول اطمينان‌‏يافتن از اين موضوع است چيزي كه روسيه و چين تمايل دارند از آن ممانعت كنند. در اين گزارش آمده است: ديپلمات‌‏هاي آمريكايي، پنجشنبه و جمعه با مقامات چيني، روسي، انگليسي، فرانسوي درباره ايران مشورت و رايزني كردند. منبع: ايلنا

متن كامل سخنان علي افشاري و اكبر عطري در سناي امريكا شنبه، 13 اسفند 1384 ادوارنيوز:روز گذشته علي افشاري و اكبر عطري اعضاي سابق شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت با حضور در "نشست افقهاي دموكراسي در ايران" در سناي امريكا به تشريح ديدگاههاي خود در رابطه با روند دموكراسي در ايران پرداختند. متن كامل سخنراني آقايان افشاري و عطري در پي مي ايد: متن سخنراني علي افشاري: با عرض سلام به حضار گرامی و ادای احترام به تمامی قربانیان نقض حقوق بشر و بویژه کسانی علي افشاري که امروز به ناحق در زندانهای سیاسی جمهوری اسلامی به سر می برند سخنانم را آغاز می کنم. فعالیتهای غیر شفاف و مخفی اتمی جمهوری اسلامی که به حق موجبات نگرانی جامعه بین المللی را فراهم کرده است دراصل بیانگر اراده ای است که می خواهد در منطقه خاورمیانه و جهان بحران سازی و تنش آفرینی کند . این اراده که خودکامگی در داخل و جنگ طلبی در خارج از کشور وجه مشخصه آنست از گسترش شبکه بنیادگرایی اسلامی وتقویت تروریسم استفاده می کند تا ایدئولوژی خود در ستیز با دموکراسی، مدرنیته و عقلانیت را ترویج و توسعه دهد . چنين حاکمیتي رشد و بقای خود را در نابودی و سرکوب مخالفین ایدئولوژیک و سیاسی خود دنبال می کند. خانم ها و آقایان , من صراحتا مي گويم واقعیتهای ذکر شده که تهدید کننده امنیت جهان می باشد فقط از نبود دموکراسی و حقوق بشر در یران سرچشمه می گیرد. من به عنوان یک دانشجوی فعال سیاسی که بیش از ده سال در جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران فعالیت داشته ام و در این راه برای نبود حقوق بشر درکشورم هزینه سنگینی نیز پرداخت کرده ام با شما گفتگو می کنم . اینجانب به خاطر مطالبه دموکراسی و حقوق ملت وانتقاد از رهبر مطلقه ایران در فضای گسترده عمومی سه سال زندان را تحمل کردم و هم اکنون نیز به شش سال حبس و 5 سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شده ام. چهار صد روز از سه سال را در سلولهای انفرادی سپری کردم که یک سال آن به طور پیوسته بود . در این دوران مورد شکنجه های جسمی و روحی سنگینی قرار گرفتم . بی خوابیهای متوالی را تجربه کردم که یک مورد آن 4 روز متداوم بود . با چشمان بسته مورد تهاجم فیزیکی قرار گرفتم،مكرر به اعدام تهديد شدم و تلاش براي وادار كردن به نوشتن وصيت نامه در صحنه سازی برای اعدام مصنوعی را تجربه کردم تا در قبال همه این فشارها ,مجبور شوم در برابر دوربین تلوزیون از عقاید و دیدگاههایم تبری جسته و از رهبری مطلقه ایران معذرت خواهی کنم . حضار محترم ؛ این تنها تصویر کوچکی از نقض حقوق بشر و برخورد غیر انسانی حکومت با مخالفین و دگراندیشان است . نمونه های بسیار و تکان دهنده دیگری وجود دارد که تجربه خود را در برابر آنان ناچیز می دانم . خانمها و آقایان به من اجازه دهید تا تصویری اجمالی از وضعیت نامناسب کنونی ایران را برای شما توضیح دهم . جایی که روزنامه های مستقل حق انتشار ندارند و روزنامه نگاران مستقل به جرم بیان واقعیتها روانه زندان می شوند , مخالفین سیاسی و فعالین جامعه مدنی به حبس افکنده شده و یا مورد اذیت و آزار قرار می گیرند وبرخی از آنها نیز اعدام شده یا قربانی تروریسم دولتی می شوند , وکلای وظیفه شناس و شجاع دادگستری برای ایستادگی در برابر اقدامات ستمگرانه دستگاه قضایی به زندان افکنده می شوند ، به احزاب ، سندیکاها و اتحادیه های صنفی مستقل اجازه فعالیت داده نمی شود، مردم حق دسترسی آزاد به اطلاعات را ندارند ، دانشجویان به خاطر انتقاد و اعتراض روانه زندان می شوند یا از تحصیل محروم می شوند یا مورد تهاجم فیزیکی گروههای فشار قرار می گیرند و دوربین ها مانع از آن می شود که حتی در خوابگاه های خود احساس آرامش و امنیت کنند , تبعیض های جنسیتی – عقیدتی و قومیتی جامعه را رنج می دهد، انتخابات آزاد وجود ندارد . فقر، بی عدالتی و اختلاف طبقاتی در جامعه موج می زند . ودر یک کلام , اقلیتی منفعت طلب در پرتو حاکمیتی ایدئولوژیک و انحصار نهادهای امنیتی - قضایی - نظامی و اقتصادی اکثریت مطلق مردم ایران را به بند کشیده است . اما در برابر دست اندازیها و تعرض های حکومت ؛ مقاومتی جدی در جامعه ایران وجود دارد که در قالب جنبش دموکراسی خواهی از پویایی و پشتوانه اجتماعی گسترده ای برخوردار است .علی رغم اینکه این جنبش از سابقه ای قریب به یک قرن برخوردار می باشد اما به دلیل ریشه دار بودن مناسبات استبدادی و برخی از زد وبند های اقتصادی جامعه جهانی و ترجيح كسب امتيازات مقطعي به جاي حل اصولي موضوع ، هنوز به موفقیت دست نیافته است . من در حضور حضار محترم در کنگره امریکا اعلام می کنم اکنون زمان حمایت عملی و معنوی جامعه بین المللی از مطالبات دموکراتیک مردم ایران در چهارچوب منافع ملی،حفظ تمامیت ارضی ، استقلال کشور ، جدایی دین از حکومت و مشی مسالمت آمیز فرارسیده است . رویکرد نظامی چه به صورت محدود یا نامحدود نمی تواند پاسخگوی رفع نگرانیهای جامعه بین المللی نسبت به برنامه های هسته ای جمهوری اسلامی چه در کوتاه مدت و یا دراز مدت باشد. چرا که دولت ایران از جنگ استقبال می کند. علاوه بر این در چنین شرایطی قربانی اصلی مردم ایران ومطالبات دموکراسی خواهانه آنان می باشد . از طرف دیگر هرگونه سازش و کسب امتیازهای مقطعی با حاکمیت غیردموکراتیک و بنیاد گرای ایران به آن امکان می دهد تا مردم ایران را هرچه بیشتر سرکوب كند و با عبور از شرایط بحرانی و اتلاف زمان به تقویت خود پرداخته و جهان را با خطرها و تهدیدهای بزرگتری در آینده مواجه سازد . حمایت و همراهی با جنبش دموکراسی خواهی ومسالمت آمیز مردم ایران، کلید صلح و آرامش پایدار در منطقه پرتلاطم و استراتژیک خاور میانه است . از آنجاییکه این دولت نماینده واقعی مردم ایران نمی باشد لذا جامعه بین المللی می تواند ازطریق شورای امنیت سازمان ملل متحد یاریگر مردم ایران در دستیابی به حکومتی دموکراتیک و مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر باشد . در این صورت مردم صلح طلب وجهان دوست ایران می توانند خواست خود در برگزاری یک انتخابات آزاد به منظور تدوین قانون اساسی جدید با نظارت نهادهای بین المللی و مشارکت تمامی گرایشات دموکراسی خواه و معتقد به تمامیت ارضی و منافع ملی ایران را به حاکمیت اقتدارگرای جمهوری اسلامی تحمیل کند . در پایان از تمامی افرادی که فرصت حضور در کنگره امریکا و گفتگو با شما بزرگواران را براي اینجانب فراهم كردند تشکر و سپاسگزاری می کنم . متن سخنراني اكبر عطري: اكبر عطري در ابتدا لازم می دانم خوشحالی و خشنودی خود را از حضور در جمع شما در کنگره امریکا ابراز نمایم . من به عنوان یک فعال دانشجویی که 10 سال عضوی از جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران بوده و برای دفاع از دموکراسی خواهی و حقوق بشر بارها مورد ضرب و شتم وبازداشت قرار گرفته ام و اکنون نیز به صورت غیابی به 7 سال زندان و 5 سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شده ام , با شما سخن می گویم . خانم ها و آقایان , من می خواهم توضیح بدهم چگونه اصلاحات در درون ساختار جمهوری اسلامی شروع و سپس شکست خورد و چرا تدوین قانون اساسی جدید مبتنی بر اصول دموکراسی و حقوق بشر و حفظ تمامیت ارضی کشور مورد توجه جامعه ایران قرار گرقته است . قریب به 9 سال پیش جامعه ایران در عرصه داخلی و بین المللی در شرایط بسیار نامطلوبی قرار داشت . در عرصه داخلی حکومت به خاطر فقر، فساد و خفقان سیاسی و محدودیت آزادیهای اجتماعی ومنع فعالیت های صنفی گرفتار بحران های متعدد بود . همچنین در عرصه بین المللی سفرای اروپایی به دلیل متهم شدن مقامات عالی رتبه وقت جمهوری اسلامی در ترور شخصیت های سیاسی مخالف در خارج از کشور، ایران را ترک کرده بودند . با استفاده از این شرایط ، جنبش دانشجویی همراه با روشنفکران و برخی از گروههای سیاسی تحول خواه , پایه گذار حرکت رفورمیستی دوم خرداد شد. به دلیل امکان ناپذیری گزینه های دیگر تصور می شد ، می توان با استفاده از ساز و کارهای قانونی به اصلاح مسالمت آمیز حکومت دست یافت . بنابراین خاتمی از آستانه دانشگاه و جنبش دانشجویی با شعار جامعه مدنی ، قانون گرایی و مردم سالاری قدم به کاخ ریاست جمهوری گذاشت . پس از روی کار آمدن دولت اصلاحات ؛ گام بعدی در انتخابات مجلس ششم با انتخاب بیش از 3/2 نمایندگان اصلاح طلب برداشته شد . در مسیر تعقیب برنامه های اصلاحات، طرح اصلاح قانون مطبوعات که سرفصل برنامه های مجلس اصلاحات بود با حکم حکومتی ودخالت غیر قانونی رهبر جمهوری اسلامی از دستور کار مجلس خارج شد و تمکین نمایندگان اصلاح طلب مجلس به اين دخالت غيرقانوني نخستین آسيب جدی را به کارامدی اصلاح از درون وارد کرد. پس از آن با وتو شدن مصوبات اصلاح طلبانه مجلس توسط شورای نگهبان از یک سو و فعال شدن مجمع تشخیص مصلحت نظام در زمینه قانونگذاری از سویی دیگر , عملا مجلس نقش قانونگذاری خود را از دست داد به نحوي كه از اصلي ترين كاركرد يك پارلمان واقعي يعني قانونگذاري بازماند. حضار گرامی، موفقیت هر حرکت رفورمیستی در داخل سیستم مستلزم ظرفیت اصلاح پذیری آن سیستم و نرمش حکام آن می باشد .اما متاسفانه ساختار حقیقی و حقوقی جمهوری اسلامی از چنین ظرفیتی برخوردار نبود و لذا رهبری مطلقه جمهوری اسلامی با فعال کردن نهادهای تحت امر خود به سرکوب حاملان و حامیان اصیل جنبش دموکراسی خواهی پرداخت و نشان داد که رهبری نظام نه تنها حاضر به پذیرش الزامات دموکراسی نیست بلکه به دنبال توسعه اختیارات فراقانونی خود می باشد . این مسئله ثابت کرد که رئیس جمهور و پارلمان اختیاری مستقل از اراده ولی فقیه ندارند .درچنین وضعیتی رهبری با دخالت نیروهای نظامی و بازرسهای شورای نگهبان و در غیاب حضور مردم که نمی خواستند رای آنها زینت بخش حکومت ولایت فقیه شود مجلس هفتم و دولت احمدی نژاد را تشکیل داد . بنابراین جنبش دانشجویی پروژه اصلاحات در درون حکومت و با استفاده از ابزارهای آن را تمام شده تلقی کرد و با تاکید بر انحراف اصلاحات از مسیر اصلی خود که محدود کردن اختیارات فراقانونی ولایت فقیه و شكل گيري حاكميت دموكراتيك بود، با شعار دموکراسی و حقوق بشر پرچمدار طرح اصلاحات ساختاری وتغییر قانون اساسی شد . خانم ها و آقایان امروز جامعه جهانی باید دریافته باشد که حکومت ولایت فقیه در ایران با توجه به ایدئولوژی ستیزه جویانه خود طرف قابل اطمینان ومتعهدی برای مذاکره و تفاهم نمی باشد . بنابراین بنده هم تاکید می کنم مناسبترین راه برای تامین منافع متقابل مردم ایران و جامعه جهانی ,شکل گیری یک حکومت دموکراتیک و مبتنی بر حقوق بشر در ایران می باشد . انتظارمردم ایران از جامعه جهانی اینست که آنان را در تحمیل یک انتخابات آزاد به جمهوری اسلامی تحت نظارت نهادهای بین المللی و با حضور تمامی نیروهای اپوزیسیون درچارچوب تمامیت ارضی ایران یاری دهند. بنابراین اروپا و امریکا نباید به دنبال راه حلی باشند که فقط مشکل خود انها را حل نماید . همانطور که شاعر گرانپایه ایرانی می گوید : بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار من از کلیه کسانی که فرصت سخنرانی در کنگره آمریکا را به من دادند , تشکر می کنم .

حسينيان : تنها نظر مصدق درباره ملي شدن صنعت نفت، نطق پيش از دستور اوست كه آن‌‏هم پيام كاشاني بود

همايش بازشناسي عملكرد نيرو‌هاي مذهبي در ملي شدن صنعت نفت با سخنراني روح‌الله حسينيان، رييس مركز اسناد انقلاب اسلامي در دانشگاه تهران برگزار شد.

روح‌الله حسينيان با اين مقدمه كه چهار جريان فكري پس از جنگ جهاني دوم و سقوط رضا شاه فعاليت بيشتري داشته‌‏اند، گفت: جناح راست‌گرا به نمايندگي از تكنوكرات‌هاي تحصيل‌كرده در غرب؛ جناح چپ‌گرا كه در قالب حزب توده سازماندهي شده بود؛ جناح وابسته به دربار و در پايان جناح مذهبي كه در يك سازمان متشكل به نام فداييان اسلام و حول محور آيت الله كاشاني و روحانيون در ايران فعاليت مي‌‏كردند.

حسينيان همچنين با اشاره به اينكه قدرت‌‏هاي بزرگ بر سر نفت با يكديگر رقابت مي‌‏كردند، گفت:رقابت‌‏هاي جهاني به رقابت چپ و راست گرايان درون مجلس كشيد كه اين رقابت‌ها موجب بيداري مردم مسلمان به رهبري آيت الله كاشاني و جناح روحانيون متمايل به سياست شد كه خواسته‌هاي خود را به صورت بسيج و خواست عمومي مطرح كردند.

وي در خصوص آغاز واگذاري امتيازات نفتي به كشور هاي خارجي گفت: مظفرالدين شاه قرار دادي را با دارسي تنظيم كرده بود كه بر اساس آن تمام مناطق ايران به جز استان‌هاي شمالي به او واگذارمي‌‏شد. در اين ميان آمريكا نيز به فكر منافع خود در ايران افتاد و در پي به دست آوردن امتيازات نفتي بيشتري بود به همين دليل تيمي را براي مذاكره و جست و جوي منابع نفتي به ايران فرستاد.

پس از مذاكره دولت با شركت آمريكايي، چپ گرايان در مجلس به جنب و جوش افتادند كه چرا مجلس را از اين موضوع مطلع نكرده‌اند. دولت ساعد سركار بود و نماينده‌‏هاي توده اي از او در اين رابطه سوال كردند اما ساعد گفت كه هنوز اقدامي صورت نداده‌‏ايم. بلافاصله پس از انتشار گفته‌هاي ساعد شوروي به فكر منافع خود افتاد و شخصي را براي مذاكره‌ نفتي به ايران فرستاد و اين بود كه راست گرايان نيز به جنب و جوش افتادند و در همين زمان ساعد اعلام كرد كه ما تصميم گرفته‌‏ايم هيچ مذاكره نفتي را تا پايان جنگ جهاني انجام ندهيم. فرستاده‌ شوروي برداشت كرد كه ايران قصد بد رفتاري دارد و اعلام كرد كه احتمالا رابطه ما با ايران رو به سردي شود. در همين راستا مصدق در مجلس نطقي كرد و به مجلس پيشنهاد داد كه انحصار فروش نفت شمال كشور به شوروي تعلق بگيرد، اين موضوع با اعتراض برخي افراد بي طرف مواجه شد و مصدق را مورد سرزنش قرار دادند.

رييس مركز اسناد انقلاب اسلامي با اشاره به اينكه طرح مصدق يكي از مراحل اصلي ملي شدن صنعت بوده است، ادامه داد: مصدق براي آنكه اميد شوروي را قطع كند طرحي پيشنهاد داد كه از آن زمان به بعد هيچ يك از دولت‌ها اجازه‌ مذاكره با دولت‌هاي خارجي براي واگذاري امتيازات نفتي را ندارند، لذا اگر نخست وزيري يا معاونش وارد مذاكره شد بايد مجازات شود؛ معناي طرح او اين بود كه شوروي ديگر نمي‌تواند امتياز نفتي را در پنج استان شمالي كشور بگيرد طرح مصدق راي آورد، اما چپ گرايان مجلس كه منافع روسيه را در خطر مي‌‏ديدند، طرحي ارايه دادند كه تمام قراردادهاي نفتي ايران را لغو مي‌كرد و پس از آنكه طرح در مجلس خوانده شد به مصدق گفتند كسي كه ديروز چنان طرحي را داد امروز نيز با اين طرح موافقت خواهد كرد، اما مصدق استدلال حقوقي كرد كه چنين چيزي ممكن نيست چرا كه قرارداد طرفيني است و يكطرفه نمي‌توان آن را لغو كرد.

حسينيان ضمن تحريفي دانستن سخنان عزت الله سحابي، اظهار كرد:ايشان از قول مصدق گفته بودند كه نبايد قرارداد لغو شود و بايد نفت را ملي كنيم ،البته معلوم نيست كه ملي كردن نفت با فسخ قرارداد چه فرقي دارد، اما تاريخ اينگونه نيست كه انسان هر طور دلش خواست حرف بزند و تاريخ طبق نظريات مرحوم مصدق و مجموعه مذاكرات مجلس ثبت شده است.

وي با اشاره به قرارداد الحاقي "گس‌‏،گلشايان" اشاره كرد و افزود: اين قرارداد الحاقي در مجلس پانزدهم مطرح شد و در آن زمان مصدق به مجلس راه نيافته بود اما مكي‌،آزاد و حائري كه اقليت مجلس را تشكيل مي‌دادند به دليل نطق‌هاي طولاني اجازه ندادند اين قرارداد تصويب شود. مكي در آن زمان پيش مصدق در احمدآباد رفت و از آقاي مصدق خواست نامه‌اي بنويسد و مانع از تصويب چنين قراردادي بشود. اما مصدق نپذيرفت براي همين مكي او را تهديد كرد كه به مردم اعلام مي‌‏كنم براي همين فرداي آن روز مصدق نامه‌اي درباره اين قرارداد نوشت كه متاسفانه در تاريخ تحريف شده، مصدق در آن نامه تنها يك پيشنهاد درباره تغيير در قرارداد الحاقي داشت و آن هم تبديل شدن "شيلينگ" به "شيلينگ طلا" كه بعدا به صورت شيلينگ كاغذي به ايران پرداخت شود كه بعدا تحريف شده بود مصدق با كل قرار داد مخالف بوده و براي همين مجلس به آن راي نداده است. اين يك تحريف صريح تاريخي است.

وي با اشاره به اسنادي كه از خانه سعدان، مسوول روابط عمومي شركت نفت به دست آمده گفت:در اين اسناد نوشته شده است كه رييس اداره اطلاعات شركت نفت در نامه‌اي به لندن در مورد مصدق نوشته است كه او به مصطفي فاتح گفته بوده، لايحه‌ الحاقي با كمي جرح و تعديل مي‌تواند به تصويب برسد، البته متاسفانه در اين اسناد كه بعد از انقلاب توسط نيرو‌هاي جبهه‌ ملي و از طريق انتشارات اميركبير چاپ ‌‏شد اين بخش‌ها حذف شد. به هر حال لايحه الحاقي با شاهكار مرحوم مكي به تصويب نرسيد.

وي در خصوص اهميت نقش نيروهاي مذهبي در به قدرت رسيدن نيروهاي ملي گفت: در انتخابات مجلس شانزدهم، 12 كانديداي جبهه‌ي ملي در صدر شمارش آرا قرار گرفتند، آيت‌الله كاشاني هم جزو اين 12 نفر بود، دولت متوجه شدكه نيروهاي جبهه‌ ملي در حال راي آوردن هستند، براي همين صندوق‌ها را از مسجد سپهسالار كه زير نظر نيروهاي فداييان اسلام محافظت مي‌شد به فرهنگستان برد، در اعلام نتيجه‌ انتخابات اصلا اين 12 نفر را اعلام نكردند. فداييان اسلام هم با زدن هژير كه مسوول انتخابات بود،باعث شد كه رييس انجمن انتخابات تهران اعلان بطلان انتخابات را كرد و مجددا انتخالات برگزار شد و همين 12 نفر از نيرو‌هاي ملي گرا وارد مجلس شانزدهم شدند. وي در خصوص اين روايت افزود:اينجا يك تحريف تاريخي صورت مي‌گيرد، كه معمولا نويسندگان جبهه ملي زدن هژير را دو سه روز پس از باطل اعلان شدن انتخابات ذكر مي‌كنند، تا ربط زدن هژير و ابطال انتخابات را وارونه كنند.

حسينيان افزود: بعد از مرگ هژير بود كه آمريكا، انگليس و دربار به اين نتيجه رسيدند تا شخص قدرتمندي به عنوان نخست وزير انتخاب كنند براي همين رزم‌آرا كه فردي تحصيل‌كرده بود انتخاب شد و اميدوار بودند كه او قرارداد الحاقي را به تصويب برساند. اما رزم آرا با حضور آيت الله كاشاني و حضور 12 نماينده ملي گرا در مجلس مواجه شد.

وي خطاب به طرفداران مصدق اظهار داشت:من نمي‌خواهم نقش مصدق را انكار كنم، اما اگر كسي تا 28 خراداد سال 1329 يك كلام از مصدق در نطق‌ها و بيانيه‌هاي مصدق درباره "ملي شدن" آورد ما همه اين ادعاها را قبول مي‌كنيم. تنها نظر مصدق در اين باره، نطق پيش از دستور اوست كه آن‌‏هم پيام آيت الله كاشاني درباره ملي شدن صنعت نفت بود و قبل از آن مصدق هيچ جا درباره ملي شدن صنعت نفت صحبت نكرد، حتي در اساسنامه‌ جبهه ملي نيز اشاره‌اي به ملي شدن نفت نشده است.
وي افزود: ملي گرايي در ايران معاني شناوري دارد، ملي گرايي در آن زمان به معناي در مقابل دربار بودن بود، يعني طرف مردم را گرفتن در مقابل دربار. هيچ اشاره‌اي به استعمار، منابع خارجي و امثال آن در اساسنامه و يا نطق‌هاي اعضاي جبهه‌ ملي در آن دوره نمي‌توانيد بيابيد.

وي با اشاره به زنداني شدن آيت‌الله كاشاني درعراق، گفت: نقل شده كه آيت الله كاشاني گفته بود اگر من از اينجا آزاد شدم نخواهم گذاشت كه ملت مسلمان اجازه دهد يك قطره نفت از گلوي شما انگليسي‌ها پايين برود. پس از آزادي، در بسياري از نطق‌ها اگر هم ملي شدن نفت نيامده، اما اين شعار را داده كه نفت ايران متعلق به ايران است و بايد توسط ايراني استخراج، تصفيه و به فروش برسد.

رييس مركز اسناد انقلاب اسلامي اضافه كرد: رزم‌آرا بر تصويب قرارداد الحاقي تاكيد داشت، كميسيوني در مجلس شانزدهم به نام نفت و به رياست مصدق تشكيل شد و مشغول بررسي آن شد. آيت الله كاشاني در اين مدت تمام تلاش خود را به كار برد تا اين خوست ملي شدن نفت را به بسيج عمومي تبديل كند و در اين مدت بسياري از علما و مراجع به صحنه آمدند، از جمله آيت الله خوانساري در بيانيه‌اي تاكيد كرد كه امر ملي شدن صنعت نفت از واجبات است و همه بايد دست به دست هم بدهند و نهضتي را كه در صدر آن شخصيتي همچون آيت الله كاشاني است، حمايت كنيم تا نفت ما از دست چپاولگران و كفار انگليسي خارج شود، تنها كسي كه از جبهه ملي حمايت كرد، آيت الله شيخ محمدباقر رسولي كه از علماي بزرگ رشت بود و نوشت كه بايد از نهضتي كه آيت الله كاشاني و جبهه‌ ملي و هر گروه ديگري كه براي ملي شدن صنعت نفت تلاش مي‌كنند حمايت كرد.

وي افزود: در اين ميان رزم‌آرا ستدلال مي‌كرد كه ايراني كه لولهنگ نمي‌تواند بسازد چگونه مي‌تواند نفت خود را ملي كند و آخر كار وقتي دولت رزم‌آرا پافشاري كرد، جبهه ملي دچار ياس شدند و گفتند كه اگر بناست نفت ملي شود بايد رزم آرا كنار رود، اما چه كسي مي‌تواند اين كار را انجام دهد؟ اينجا روايت‌هاي مختلف است كه نمايندگان جبهه ملي، آقاي مكي، آقاي حائري‌زاده، آقاي نريمان و آقاي عبدالقدير آزاد گفتند تنها كسي كه مي‌تواند اين سد را بشكند، فدائيان اسلام است.

رييس مركز اسناد انقلاب اسلامي در ادامه اظهار داشت: مرحوم واعظي در كتاب خود نوشته كه خود نواب براي حل كردن اين موضوع از نمايندگان جبهه‌ ملي دعوت كرد، اما طهماسبي در بازجويي‌هاي خودش گفته نيروهاي جبهه ملي آمدند خدمت نواب و گفتند كه تنها مانع آقاي رزم‌آراست و اگر شما اين مانع را برداريد نفت ملي مي‌شود. خود مرحوم نواب نيز در بازجو‌يي‌ها گفته كه با جبهه ملي صحبت كردند تا بالاخره قانع شده است كه رزم آرا را ترور كنند، اما شرط كردند كه جبهه ملي پس از رسيدن به حكومت، متعهد به اجراي احكام اسلام شود. رزم آرا با سه گلوله طهماسبي از پاي درآمد. و پس از آن اتفاق آرا به ملي شدن صنعت نفت راي دادند و مجلس سنا نيز كه نيمي از آنان توسط شاه انتصاب شده بودند با اكثريت به ملي شدن نفت راي دادند و اينگونه صنعت نفت ملي شد.
منبع : ايلنا