در اعتراض به بازداشت گسترده در روز جهانی کارگر

 17 روز از دستگیری گسترده روز کارگر می گذرد و تا کنون اطلاعی از وضعیت اکثر بازداشت شدگان در دست نیست.

اول ماه مه امسال بار دیگر شاهد یورش نیرو های امنیتی به تجمع مسالمت آمیز مردم بودیم. این بار پارک لاله تهران محل تجمع افرادی بود که در پی فراخوان تشکل های کارگری-اجتماعی از جمله سندیکای کارگران شرکت واحد، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه و ... در محل حضور پیدا کرده بودند. حاضران در این تجمع را دانشجویان و فعالین مستقل کارگری و  جنبش زنان، و دیگر فعالین سیاسی و اجتماعی تشکیل می دادند که نخواستند تنها جلوه ی بیرونی روز جهانی کارگر از دریچه ی تریبون های دولتی و در نصب بنرهای سفارشی دستگاه های حکومتی در «تکریم» کارگران خلاصه شود.
با اینکه تشکیل چنین تجمعاتی از نظر  به اصطلاح «قانونی» هیچ اشکالی ندارد، اما با یورش به افراد حاضر در پارک لاله، آنان را به فجیع ترین صورت مضروب و دستگیر کرده اند. دامنه این دستگیری ها تنها محدود به افراد حاضر در تجمع نبود بلکه افرادی از خانه و محل کار خود نیز دستگیر شده اند. گزارش ها حاکی از آن است که بیش از 100 نفر در این مراسم بازداشت شده اند. این افراد پس از انتقال به بازداشتگاه اوین ارتباطی با خانواده های خود نداشته اند.
این همه در حالی رخ می دهد که کشور در تب گنگ انتخابات ریاست جمهوری به سر می برد. فضای سیاسی کاری های جلف و رنگ و رو رفته و بازی های دست مالی شده تکراری!! صدور کلمات قصار از امنیتی های دیروز و دموکرات های امروز و تنها «حرف» از احترام به آزادی های فردی-سیاسی، آزادی بیان، مطبوعات، احترام به حقوق کارگران، زنان، معلمان و زحمتکشان. اصلاح طلبانِ انحصار طلب حتی حاضر نشدند خبری از این حمله ی وحشیانه را در سایت های زنجیره ای شان پوشش دهند. گوش فلک از ندای دموکراسی خواهی کر شده اما گویا دایره ی این دموکراسی خواهی تنها همان قدر است که بازگشت دوباره بر سر سفره ی قدرت را تضمین کند. البته طبیعی است که از این قدرت طلبانِ ابن الوقت نباید هیچگاه انتظاری داشت چه از شیخ پر حرفش و چه از پوپولیست هنرمندش.
کانون وحدت دانشجویان دانشگاه آزاد تبریز بنا به وظیفه ی انسانی اجتماعی خود با دفاع از حق برگزاری تجمعات  و محکوم کردن بازداشت های اینچنینی خواستار آزادی بی قید و شرط و هر چه سریعتر دستگیرشدگان و پاسخ گویی مسئولان این عمل وحشیانه است. در جامعه ای که تضاد طبقاتی در آن بیداد می کند و حتی نام بردن از نام «کارگر» (در وسیع ترین معنای آن) چنین سرکوب می شود، تقلیل سیاست به افاضات روشنفکرانه ی نیروهای امنیتی دیروز و اصلاح طلبان امروز حقیقتا خائنانه ترین رفتاری است که می شود پیشه کرد.
  و در آخر ما سکوت را نشانه همدستی با سرکوبگران می دانیم و همه فعالین نهاد های اجتماعی را به اعتراض علیه این سرکوب فرا می خوانیم.

سوءاستفاده تبلیغی از سرود آفتابکاران

اعتراض به میرحسین موسوی!

• تلاش برای مصادره ی سرود مشهور "آفتابکاران" از سوی ستاد موسوی خشم دگراندیشان ایران در داخل و خارج از کشور را برانگیخته است ...

 اخبار روز: www.akhbar-rooz.com

پنج‌شنبه  ۲۴ ارديبهشت ۱٣٨٨ -  ۱۴ می ۲۰۰۹

 اخبار روز: سواستفاده ی میرحسین موسوی از سرود مشهور «آفتابکاران» تا کنون اعتراض های فردی و جمعی زیادی از وابستگان به جریان چپ ایران را موجب شده است. این سرود در فیلم تبلیغاتی موسوی مورد استفاده قرار گرفته و تا کنون نه خود و نه ستاد انتخاباتی اش، هیچ گونه واکنشی به این اعتراض ها نشان نداده اند. نوشته ی زیر که از سوی «جمعی از دگراندیشان ایران» در اختیار «اخبار روز» قرار گرفته است، اعتراض دیگری نسبت به این سوءاستفاده ی تبلیغی است:

 سر آید زمستان!

دزدی حامیان میرحسین موسوی از جنبش چپ

 در روزهای شلوغ منتهی به دهمین دوره ی "انتخابات" ریاست جمهوری در ایران، سرقت و تلاش برای مصادره ی سرود مشهور "آفتابکاران" که از محبوب ترین سرودهای جنبش چپ ایران محسوب می شود بار دیگر چهره ی واقعی "اصلاح طلبان" را نمایان کرد.

این دزدی که از سوی حامیان میرحسین موسوی یکی از نامزدهای جناح موسوم به "اصلاح طلب" جمهوری اسلامی صورت گرفته است، در روزهای گذشته خشم دگراندیشان ایران در داخل و خارج از کشور را برانگیخته است. بر اساس اسناد منتشره از سوی آیت الله منتظری، در زمان نخست وزیری موسوی و با حکم "امام" او، هزاران تن از بهترین فرزندان ایران به جوخه های مرگ سپرده شدند. در هفته ها و ماه های گذشته نیز خبر از یورش گزمگان به گورهای بی نام و نشان آنها در خاوران خشم عمومی یاران و بازماندگان آنها را برانگیخته است. از موسوی طبعا انتظار نمی رود نسبت به آن جنایت بزرگ و این هجوم واکنشی نشان دهد. ابدا. اما آیا او و هوادارانش شرم ندارند که دست به دزدی از همان جان باختگان می زنند؟! سرقت سرود جاودانه ی "سراومد زمستون" و قرار دادن آن بر تصاویر فیلم انتخاباتی شخصی موسوی تنها نشان دیگری از فرصت طلبی و بی اصولی جناح مدعی و شرکا است که حالا برای جمع کردن رای و جلب نظر جوانان از توسل به هیچ حربه ای دریغ نکرده و هر بی اخلاقی را بر خود مجاز می دانند.

ما دزدی سرود جاودانه ی جنبش چپ ایران، "آفتابکاران" را که تنها زمزمه ی آن یادآور پیکار و از جان گذشتگی هزاران رفیق مبارز به خون خفته در دو رژیم شاه و خمینی برای آزادی و سوسیالیسم است، به شدت محکوم کرده و نیک می دانیم که چنین اقدامات غیر شرافتمندانه ای در بحبوحه ی نمایش انتخاباتی دو جناح حاکم ره به جایی نخواهد برد و تنها مشت دزدان را بار دیگر بیش از پیش نزد وجدان اگاه جامعه باز خواهد کرد.

 جمعی از دگراندیشان ایران

 سرود آفتابکاران

 «سر اومد زمستون

شکفته بهارون

گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون

گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون

کوه ها لاله زارن

لاله ها بیدارن

تو کوه ها دارن گل گل گل آفتابو می کارن

تو کوه ها دارن گل گل گل آفتابو می کارن

توی کوهستون

دلش بیداره

تفنگ و گل و گندم داره میاره

توی سینه اش جان جان جان

توی سینه اش جان جان جان

یه جنگل ستاره داره جان جان

یه جنگل ستاره داره جان جان

لبش خنده ی نور

دلش شعله ی شور

صداش چشمه و یادش آهوی جنگل دور

صداش چشمه و یادش آهوی جنگل دور

توی کوهستون

دلش بیداره

تفنگ و گل و گندم داره میاره

توی سینه اش جان جان جان

توی سینه اش جان جان جان

یه جنگل ستاره داره جان جان»

بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی سهند تبریز پیرامون انتخابات ریاست جمهوری

در روزگاری بسر میبریم که آرزوی پیشرفت فرهنگی همچون خوره روح را می‌تراشد، وحشی‌گری خود را به جای مدنی‌گری جا انداخته است، آدمیت در استحاله سنجش باطن به ظاهر، نابود شده است، با بکاربردن چند جمله ساده و پیراستن ظاهری مشخص، می‌توان براحتی از هم نسلان خود پیشی گرفت و به جایگاهی دست یافت که حتی در تخیل نیز نمی‌گنجد.

در روزگاری هستیم که مسیر جلوگیری از اوباش گری و هرزه‌گی از تفکیک جنسیتی می‌گذرد! در دورانی که شاید بتوان عوام را با سیب‌زمینی رایگان در دریای تورم چند درصدی گمراه کرد!
و اکنون، فراموش کردن همه چیز! و پرداختن به مسئله‌ای همچون انتخابات ریاست جمهوری نه بعنوان حق فردی بلکه تکلیف شرعی و نه در قالب چیز مبهمی همچون دموکراسی! بلکه شاید دیکتاتوری در لباس دموکراسی! و پیش رفتن با تکیه بر حافظه‌های ضعیف مردم در اوان مختلف و یا فراموش کردن همه قوانین و شرعیات در دوران انتخابات؛ و این یعنی بی‌احترامی به فهم عمومی و زیر سوال بردن اصول آدمیت، به چه قیمت؟ حضور مردم در پای صندوق‌های رای!؟
از آنجا که رسالت خود را روشن کردن چراغی بر سر راه بشریت می‌دانیم، از سر دادن هرگونه فریادی هیچ هراسی نداریم و امروز فریاد بی‌عدالتی در جامعه دانشگاهی را به گوش همه اقشار اجتماعی می‌رسانیم و این بی‌مهری و بی‌عدالتی را از جانب کسانی می‌دانیم که خود را مهرورز و عدالت‌محور می‌خوانند و در عمل آثاری از آن بروز نمی‌دهند.
آیا محروم کردن دانشجویان آزادیخواه از تحصیل و پایمال کردن حق مسلم و قانونی آنها، عدالت است؟ آیا بازداشت‌های فله‌ای و دستگیری دانشجویان به بهانه‌های واهی، مهرورزی است؟ آیا اسلامی کردن دانشگاه‌های اسلامی به معنی ساقط کردن حق زندگی آینده سازان این مرز و بوم است؟

آیا تغییر یا تداوم ریاست جمهوری این سرزمین، تحولی در اوضاع ایجاد می‌کند؟ آیا باور تحقق شعارهای انتخاباتی، ساده‌پنداری نیست؟
با تمام این اوصاف، انجمن اسلامی دانشجویان با آگاهی و اعتراض بر نظارت استصوابی شورای نگهبان که تفسیر مغرضانه از قانون است و معیار نامعلوم نظارت بر انتخابات، نگرانی از ادامه اعمال ظلم بر انسانهایی که از حق تحصیل محروم گشته‌اند و بازداشت‌های گسترده و بی‌دلیل دانشجویان بیگناه و ضمن محترم شمردن حقوق همه اقشار جامعه و آزادیخواهان و محکوم کردن بی‌عدالتی و عوام‌فریبی، از هرگونه تغییری در اوضاع اسفناک فرهنگی و اقتصادی ایران استقبال می‌کند و تنها امیدوار است که انتخابات آینده، کشور را از این وضعیت خارج کند.
ضمنا انجمن اسلامی دانشجویان با محکوم کردن استفاده ابزاری از دانشجویان توسط مسئولینی که انتظار ایجاد شور انتخاباتی از دانشجو را دارند اما خود فریاد اعتراض دانشجو را نشنیده می‌گیرند، اعلام میدارد که انتخابات را ابزاری برای آگاهی عمومی، نشر افکار روشنگرانه و رسالت‌های اجتماعی خود محسوب می‌کند و از هر تلاشی در راستای اهداف مدنی خود فروگذار نخواهد کرد.

به امید ایرانی آباد و آزاد

شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند

کارگران، تشکل ها و نهادهای کارگری ایران و جهان!

در روز جهانی کارگر هنگامی که کارگران و خانواده های آنان که بنابر فراخوان کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه(مشتمل بر تشکل های مستقل کارگری ایران) که برای اعلام مطالبات خود و گرامی داشت این روز درپارک لاله تهران گرد هم آمده اند، به همراه تعداد دیگری از مردم حاضر درپارک مورد یورش نیروهای امنیتی-پلیسی و ماموران لباس شخصی قرار گرفتند.این نیروها با انواع ابزار و روش های سرکوب، تعداد زیادی را شدیدا مجروح و بیش از صد و پنجاه نفر را در حالی که مورد ضرب و شتم واقع شده بودند، دستگیر و روانه زندان کردند.از این تعداد هنوز حدود یکصد تن درزندان به سر می برند. این افراد هیچ جرمی مرتکب نشده بودند که این چنین غیر انسانی سرکوب و به بند کشیده شده اند. آنها فقط به خاطر این که همزمان با میلیاردها کارگر دیگر در سراسر دنیا و به دلیل طرح مطالبات میلیون ها انسان در ایران که هر روزه تحقیر می شوند، به دلیل برپاکردن تشکل های مستقل سرکوب می شوند وماه های متمادی حقوقی دریافت نمی کنند، تنها به دلیل این که صدای اعتراض برآورده اند، امروز در بدترین شرایط در زندان هستند. هر روز خانواده هایشان که برای آزادی آن ها در مقابل دادگاه ها و مراجع دیگرقضایی مراجعه می کنند اما با برخوردهای نامناسب و پاسخ های ضد و نقیض مواجه می شوند. ما میلیون ها کارگر و زحمتکش و مساوات طلب نسبت به عزیزان دربند و خانواده هایشان مسئول هستیم و نباید آن ها را تنها بگذاریم. باید فورا متحدانه دست به کار مبارزه ای وسیع تا آزادی همه دستگیر شدگان شویم.

 ما ضمن اعلام این کمپین از تمامی تشکل ها و نهادهای کارگری و حقوق بشر داخلی و بین المللی می خواهیم که با تمامی توان خود و به فراخور امکانات خود و از هر طریق ممکن، ضمن محکوم کردن دستگیری این عزیزان و درخواست برای آزادی بی قید و شرط آنان به حمایت های گوناگون و متناسب با توان خود از این عزیزان و خانواده های آنان و اصرار بر مطالبات اعلام شده در قطعنامه اول ماه مه این کارگران بپردازند.

                             زنده باد همبستگی طبقاتی کارگران جهان

اعلام حمایت ها، بیانیه ها و گزارش اقدامات انجام شده خود را به این  نشانی بفرستید: campain1may@gmail.com  

                                   نوزده اردیبهشت 88

                        کمیته ی برگزاری مراسم روز جهانی کارگر

دولت به این خاطر وجود ندارد که با قوانینش از انحراف و تخلف و جنایت جلوگیری کند، بلکه برعکس، دولت خودش محصول انحراف و تخلف و جنایت است. در مورد اعدام : انسانی توسط انسان دیگر به قتل می رسد (توجه کنید که اکثر این قتل های عمد یا انگیزه ی مالی دارند یا انگیزه ی ناموسی و خانوادگی)، آنگاه خانواده ی مقتول به عنوان مجازات این عمل شنیع، از نهادهای دولتی می خواهد که یک قتل عمد دیگر (به همان اندازه شنیع) مرتکب شود. در این فرایند ما همدستی جنایتبار خانواده و دولت را می بینیم. خانواده و دولت خود را در حمامی از خون می شویند. و از قضا هرچه می خواهند پاکیزه تر شوند کثافت تر می شوند.

اعدام قتل عمدی ست که خانواده و دولت مرتکب می شوند. در یک جامعه عقلانی، انسانی که به هر دلیلی به قتل می رسد متعلق به جامعه اش است نه خانواده اش. همانطور که وقتی به دنیا می آید، جامعه او را در آغوش می گیرد. خانواده حق ندارد عقایدش را بر او تحمیل کند، او را ختنه کند. حق ندارد روسری سرش بگذارد. آموزش، پرورش، و تربیت او را جامعه بر عهده دارد. به همین صورت، در مورد قتل او این جامعه است که مسئول است و باید قاتل را مجازات کند. اما نه با یک قتل عمد دیگر. چه کسی گفته ماشین کینه توز خانواده و ماشین خونخوار دولت باید از حقوق مقتول دفاع کنند؟

مجازات اعدام هست، نه به این خاطر که از جنایت جلوگیری شود. بل به این دلیل که جنایت دولت قانونی شود. سنگسار و شلاق هست، نه به این خاطر که از انحراف جلوگیری شود، بل به این خاطر که انحراف سادیستی ملّت بیمار قانونی شود. پلیس و زندان هست، نه به این خاطر که از دزدی جلوگیری شود، بل به این خاطر که اقلیت مسلّط با خیال راحت دزدی کند و به دزدی اش دست درازی نشود. خود دولت محصول یک تضاد است. یعنی همین که طبقه‌ی برتری وجود دارد که نیازمند است طبقه‌ی پائین را بخاطر سود خویش تحت فرمان در بیاورد و اداره کند، خودش بوجود آورنده‌ی مفهوم دولت است. دولت نه تنها به هیچ وجه نمی‌تواند این تضاد و نابرابری را حل کند، بلکه اصلاً بوجود آمده تا از آن حفاظت کند.

مردم و روزنامه نگاران در انتخابات امسال نیز به دنبال قاتل مهربان تری می گردند. به نخست وزیر اعدام های سال 67 نباید رای داد، او را باید محاکمه کرد. به رئیس مجلس و رئیس جمهور قتل های زنجیره ای و کشتار کوی دانشگاه نباید رای داد، آنها را باید محاکمه کرد.

انسان به این دلیل قدرت «انتخاب» دارد، که قدرت منحرف شدن دارد. انتخاب حقیقی در انحراف است؛ و آزادی حقیقی در انهدام دولت و ماشین بوزینه ساز آن.

خبر کوتاه بود: فرهاد آزاد شد.

بر طبق اخبار رسیده فرهاد حاج میرزایی فعال حقوق کودک،اهل سنندج امروز 19 اردیبهشت 1388 از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد. فرهاد در 22 دی 1386 در هنگامه ی دستگیریهای دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در سنندج دستگیر و پس از یک دوره کوتاه بازجویی و شکنجه در آن شهر به بند 209 اطلاعات اوین منتقل گشت تا باقی دوران بازداشت خود را در کنار سایر رفقای خود در این بند باشد،لیکن سایرین آزاد شدند و فرهاد باقی ماند تا پس از تحمل بیش از 15 ماه در زندان که بازداشت موقت به حساب می اید و تحمل سخت ترین شکنجه های جسمی و روحی ،به شهادت دانشجویان از بند رسته، و مقاومتی بی نظیر از زندان آزاد شود.

آزادی فرهاد را به خانواده و دوستداران وی و به همه آزادیخواهان تبریک میگوییم.

از جمع 20 زن بازداشت شده در جریان تجمع، هم اکنون 17 نفر در بند 240 زندان اوین به سر می برند و به خانواده های آنان گفته شده که برای روشن شدن وضعیت آنها، روز یکشنبه به دادگاه مراجعه نمایند. در میان زنان بازداشت شده تعدادی از فعالان کارگری ، زنان و فعالان حقوق کودک نیز به چشم می خورند.

همچنین درحالی که پیش تر به خانواده های بازداشت شدگان اعلام شده بود که برای آنان قرار وثیقه صادر شده است، در دو روز گذشته به این خانواده ها گفته شد که هنوز بازجویی از متهمان پایان نیافته است. منصور حیات غیبی، علیرضا ثقفی، جعفر عظیم زاده از جمله افرادی هستند که گفته می شود برای آنان قرار بازداشت صادر شده است.

همچنین محمد لطفی، دیگر فرد بازداشت شده در تجمع نیز با صدور قرار بازداشت در بند 240 نگهداری می شود.

گفتنی است، جمعه گذشته به دعوت جمعی از اتحادیه های کارگری، قرار بود تجمعی در پارک لاله برگزار شود که با دخالت نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد. در این تجمع بیش از 100 نفر بازداشت شدند.

نوشته یک شاهد عینی از مراسم

تهران،پارک لاله، مراسم 1 می

با کمال تألم باز هم سود پرستی سرمایه جان عزیز دیگری را گرفت. سلمان یگانه رفیق فعال و زحمتکش جنبش کارگری در حین انجام کار در کارخانه فولاد لوشان به نحو دلخراشی در دستگاه بتونر سقوط نموده و براثر شدت جراحات وارده در بیمارستان آریا رشت جان سپرد.
سلمان در شمار فعالین، کارگری پیگیر در منطقه گیلان بوده که سالهای سال در جهت احقاق حقوق کارگران و زحمتکشان تلاش نموده است.
فقدان این عزیز بی شک باعث تأثر و اندوه فراوان فعالین کارگری خواهد بود.
کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری این ضایع دردناک را به کلیه اعضاء خانواده و همه ی انسانهای آزادیخواه و برابری طلب تسلیت عرض می نماید.

کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری

« معلمان ، فرهنگيان : بدانيد كه امروز روز شهادت دكتر خانعلي معلم بزرگ ويادآور اعتصاب بزرگ معلمان كشور واعتصاب آنها عليه جوروبيداد است . اين روز،روز معلم است . اين روز بر شما مبارك باد ،از معلم شجاع د كتر خانعلي ياد بگيريد ،حق تان را بخواهيد »(1)

12 ارديبهشت روز معلم است ،اين روز ، روز شهادت دکتر خانعلي است ، معلمي که در اعتراضات معلمان ، به عنوان بخش جدايي ناپذير طبقه کارگر ، کشته شد . 

 معلمان به واسطهِ قرار گرفتن در اردوگاه کارِ مزدي و همچنين عدم دخالت در فرايند تصميم گيري در پروسه آموزش جامعه ، بخش جدايي ناپذير طبقه کارگرند . کارگراني که نيروي کار فکري خود را نيز به ايدئولوژي حاکم فروخته و چه بسا بيگانگي از کارشان نه تنها در حوزه عمل ، بلکه در حوزه «نظري» و «اندبشه» اي باشد .  

بيگانگي که به واسطه  اقتدار ايدئولوژي حاکم در مورد معلمان مجموعه علوم انساني و رشته هايي چون علوم اجتماعي، تاريخ، ادبيات, تعليمات ديني و... شديدتر بوده و ابن مجموعه معلمان نه تنها نيروي کار جسمي، که وجه مشترک تمامي کارگران است، بلکه اعتقاد و انديشه خود را به فروش رسانده و کوچکترين نقشي در فرايند تصميم گيري در امر آموزش ندارند . 

بنابراين اگر چه شرايط حاکم بر اين دسته از کارگران که جزئي از بخش خدمات مي باشند، از کارگران بخش توليدي و صنعتي متقاوت بوده و در کار يدي به غايت راحت تري را تجربه مي کنند اما اين سبک بودن کار يدي با بيگانگي و استثمار فکري در محدوده «فکر» و « انديشه» آنان جبران مي شود . به طور مثال معلم تاريخي که روايت رسمي تاريخ را که ريشه در ايدئولوزي حاکم دارد را آموزش مي دهد به نسبت يک کارگر کارخانه شرايط کاري بهتري داشته و استثمارِ کار يدي را کم تر تجربه مي کند اما الزامِ وي فروش مهارت و تخصص خود  در راستاي تحقق ايدئولوژي حاکم است که در غير اين صورت کارِ خود را از دست خواهد داد.  

بنابراین آنچه بر این دسته از کارگران مسلط است ، همچون کارگران بخشهای تولیدی و صنعتی که تولید ارزش ادضافی می کنند تنها الزام اقتصادی نمی باشد، بلکه الزام سیاسی و ایدئولوژیک نیز آنان را وادار به بیگانه بودن از ذاتِ حقیقی شان و تبدبل شدن به انسانی قالبی در جهت میل و خواست ایدئولوژی حاکم می کند .  

تمامی این شرایط ذکر شده از جمله عدم شرکت معمان در فرایند تصمیم گیریها در فرایند آموزش ، فروش نیروی کار (اعم از یدی و بیشتر فکری) و و الزام ایدئولوژیک و سیاسی حاکم بر ذهن و اندیشه معلمان است که سبب ساز این امر می شود که قائل انفکاک آنان از «طبقه کارگر» نباشیم و ستم وارد بر آنان را نیز در محدوده ستمهای وارد براین طبقه به حساب آورده و به داوری بنشینیم .  

                                                ******************* 

گرد همايي وتظاهرات مخالفت آميز فرهنگيان در روز 12 ارديبهشت ماه 1340 از سويي اعتراض معلمان حق التدريسي به رابطه ظالمانه دولت - معلم درآن زمان بود . دهها هزار معلما ن كه در پي رشد عددي دانش آموزان مجبور بودند بدون رابطه استخدامي به كلاس درس روند در نتيجه به هر علتي اگر نمي توانستند به سر كلاس روند از همان حق التدريسي هم محروم مي ماندند . با اعتراض اين معلمان ، دانش آموزان دبيرستان هم همراه شدند . زيرا محمددرخشش وزير فرهنگ (آموزش وپرورش)وقت اعلام كرده بود كه حد اقل نمره قبولي از 7 به 12 برسد . شعار دانش آموزان كه « وزير با 7 قبول شده از ما 12 ميخواد » در اعتراض به آن تصميم صورت گرفت .

دكتر عبدالحسين خانعلي دبير دبيرستان جامي تهران بود ، در روزهايي كه معلمان تهران به تظاهرات آرام دست زده بودند ودر وسط خيابان هايي كه به بهارستان و مجلس ختم مي شد نشسته بودند ، دانش آموزان وبعدها دانشجويان مثل محافظان جدي دور معلمان را گرفته بودند ، وچند ماشين آتش نشاني پر از آب گل آلود به معلمان معترض نزديك مي شود  وشروع ميكنند به پاشيدن آب وگل . دكتر خانعلي براي جلوگيري بالاي يكي از ماشينها مي رود وبا گلوله تپانچه سرگرد «شهرستاني» رئيس يكي از كلانتري ها نقش زمين مي شود .

كشته شدن خانعلي باعث مي شود كه تظاهرات آرام معلمان به خشونت بكشد . معلمان جنازه او را به دست گرفته ودر خيابانها به راه مي افتند . اصناف وكسبه دست از كار مي كشند ودانشجويان واستادان دانشگاه نيز به طور جدي به حمايت از معلمان وارد معركه مي شوند . احيانا اگر اعتصاب وتحصن چند روز ديگر ادامه مي يافت معلمان ودانشجويان واستادان مي توانستند به اهداف سياسي نيز دست يابند . متاسفانه اين طور نشد . تنها نتيجه اين اعتصاب سقوط شريف امامي وروي كار آمدن اميني بود . مبلغي هم بر حقوق معلمان اضافه شد . رهبران اعتصاب اعلام كردند كه به هدف خود رسيده اند ومعلمان در ميان گلباران محصلين به مدرسه ها با زگشتند . 

با اين كه مجلس بعد از اعتصاب معلمان روز 12 ارديبهشت را كه روز مرگ دكتر خانعلي بود رسما «روز معلم» اعلام كرد ،ولي حكومت از همان اولين سالگرد اعتصاب معلمان به اين تصويب نامه عمل نكرد وسعي كرد كه اين روز فراموش شود واز اذهان مردم ومعلمان پاك شود .

مصادف شدن ترور آيت الله مطهري در 1358 آن هم درست در روز 12 ارديبهشت ماه به دست گروه فرقان تير خلاص را بر 12 ارديبهشت نيمه جان 1340 زد و روز معلم عملا با تاريخ نگاري جديد، شناسنامه جديدي براي خود يافت. 

امروز معلمان با يك گسست تاريخي روبرو هستند . نام دكتر خانعلي بر تابلوي هيچ خياباني ديده نمي شود و حتي يكي از مدارس بي شمار كشور به نام او نامگذاري نشده است مقامات آموزش و پرورش يا او را نمي شنا سند ويا صلاحيت فكري وسياسي او را تاييد نمي كنند . حكايت مرحوم خانعلي ،حكايت غربت مظلومانه معلمان است .مگر نه اينكه در روز وهفته معلم كه فرياد ستايش از معلمان از هر تريبوني به گوش مي رسد وهمه مقامات به نام معلم واز زبان معلم سخن مي گويند ، معلمان واقعي به دست فراموشي سپرده مي شوند ومقامات ستايشهاي خود را نثار انتزاعي وخيالي مي كنند به نام معلم كه هيچ مناسبتي با معلمان واقعي ندارد . 

بردن نام خانعلي در محيطهاي فرهنگي در زمان شاه ممنوع بود امروز هم نام او از سوي مقامات آموزش وپرورش «مسكوت»است . نام او در روايت رسمي از تاريخ معاصر ما ذكر نشده است .  

روانش شاد وراهش جاودانه باد .  

 1) مضمون يكي از اعلاميه هاي معلمان در دهه 40 شمسي

*درج شده در نشریه اینترنتی فرهنگ توسعه

گزارش مراسم:   

ساعت ۱۰:۳۰

سالن همایشهای دانشگاه مازندران در حال آماده ساری برای برگزاری مراسم سخنرانی میر حسین موسوی است. اتوبوسی از دانشگاه صنعتی بابل دانشجویات تحکیم وحدتی این دانشگاه را با خود به دانشگاه مازندران آورده است.کارکنان ستاد میرحسین در حال پرکردن سالن با پوستر های میر حسین هستند!

ساعت ۱۱:۲۰

میرحسین به سالن همایشها که در واقع همان مسجد سابق دانشگاست می آید بالاخره! دانشجویان که تعداد زیادی از آنها از دانشگاه صنعتی بابل آمده اند و طرفدار میرحسین هستند سالن را قرق کرده اند. تقریبن بیشتر دانشجوها اصلن نمی دانند برای چه آمده اند و که را تشویق می کنند! تنها جیزی که در ذهن های شان هک شده اینست که میرحسین حتما اوضاع را بهتر می کند و باید به تبعیت از انجمن اسلامی دانشگاه که خودش را نماینده مطالبات آزادیخواهانه ی دانشجویان معرفی می کند آنها هم سنگ میرحسین را به سینه بزنند.

دانشجویان چپ گرا هم با پلاکاردهایشان آمده اند! جیزی که این وسط جالب است برخورد مدعیان حق آزادی بیان در قبال پلاکاردهای دانشجویان چپ دانشگاه مازندران است.  که آن هم در جای خود شنیدنی است. در هر حال مزاحمت های میرحسین چیان دانشگاه نتوانست دانشجویان چپ را برای پایین نگه داشتن پلاکارد هایشان قانع کند! حتی در نزدیکی های اتمام مراسم به تعداد پلاکاردهایشان افزوده شد!

شعارهای پلاکاردها عبارت بودند از:"اصلاحات مرده است" " نخست وزیر۱۹ شهریور ۶۷" "بنیادگرایی در لباس اصلاحات" و ...


ساعت ۱۲

 
تقریبن تا اینجای در وعده و عید های انتخاباتی میرحسین گذشت و پس از آن نوبت سوالها و طرح مطالبات دانشجویان بود!

رضا عرب دبیر انجمن اسلامی دانشگاه مازندران پشت تریبون رفت و و این پرسش هم با چند خواسته مطرح و از همه جالب تر پاسخ سرسری میرحسین بود !

بعد یا قبل از آن هم نماینده زنان انجمن اسلامی پشت تریبون رفت و از مطالبات زنان و چگونگی برخورد میرحسین در صورت رئیس جمهور شدن با کمپین یک میلیون امضا سوال کرد .

بعد از آن نوبت نماینده ی بسیج دانشجویی دانشگاه بود که چنان با مخالفت دانشجویان روبرو شد که حتی کلمه ای از صحبت هایش هم شنیده نشد و این نماینده بسیجیان هم توسط دانشجویان هو شد و تنها چیزی که بارز بود تقلایش یرای جیغ کشیدن بود و در تمام مدت این تلاش دانشجویان هو می کشیدند و "توپ –تانگ-بسیجی دیگر اثر ندارد " سر می دادند.

همانطور که انتظار می رفت ستاد برگزاری مراسم به دانشجویان چپ گرا حق طرح پرسش هایشان را نداد و پلاکارد "ما تریبون می خواهیم "هم به پلاکاردها  اضافه شد!

وسر آخر محسن برزگر یکی از دانشجویان تعلیق خورده ی دانشگاه صنعتی بابل پشت تریبون رفت و به شکل کوبنده ای پرسشش را مطرح کرد. برزگر در ابتدا اشاره ای به خاتمی بود که از خواست مردم ایران دفاع نکرده است و مردم ایران پس از دوره های مشقت حق دارند که راحت زندگی کنند. پرسش محسن برزگر حاوی اشاراتی به سکوت ۲۰ ساله میرحسین در مقابل فجایعی که در ا ین چند سال اتفاق افتاده  از جمله قتل های زنجیره ای و کشتار شهریور ۶۷ بود. برزگر در ادامه سوالش مطرح کرد که احمدی نژاد هم درست زمان تبلیغات ریاست جمهوری اش شعارهایی مشابه میرحسین را تکرار می کرد و چه تضمینی وجود دارد که میرحسین پس از انتخاب شدن شعارهایش را فراموش نکند! و همینطور ادامه داد که ناامیدانه چشم انتظار رئیس جمهور آینده هستیم!

میرحسین هم در پاسخ به برزگر به اینکه خارج از قانون اساسی کاری انجام نخواهد داد اشاره  کرد و اظهار داشت که حالا ما نمی گوییم شما کافر هستید و حرفتان را می زنیذ!

 منبع: وبلاگ دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب مازندران